20 de fev de 2014

A gran novela

Hai uns poucos meses apareceu, e non dixen aquí nada, o último número da revista Madrygal, da Universidade Complutense de Madrid, na que se inclúe un relato inédito meu, escrito pouco despois dos textos de Gran tiburón branco, que se chama "A gran novela". O relato pódese ler integramente aquí.

Na mesma revista aparecía unha crítica moi interesante de Gran tiburón branco a cargo de Vanesa Rodríguez Tembrás. Aquí.

13 de fev de 2014

Credere, obbedire, combattere

Casapound é unha rede de centros sociais italianos de extrema dereita. "Casapound" é tamén o título do relato meu que vén de aparecer no terceiro número de Luzes. É unha teen sex comedy que acontece nos ambientes fascistas de Roma, un Porky's nacionalrevolucionario fantasticamente ilustrado por Wences Lamas (abaixo, un detalle da ilustración). Pódese ler un fragmento do texto aquí. Para ler o texto completo mellor compren a revista.
Imaxe de Wences Lamas

12 de fev de 2014

Quem mostra' bo ess caminho longe?

Esta foi a entrevista que me fixeron a semana pasada no Diario Cultural pola publicación de Punk. É estraño porque nese programa xa me fixeran unha entrevista anterior pola vez na que o libro ía saír e despois non saíu. Aquí.

10 de fev de 2014

Punk. Live in Compostela (e IV)

O que segue é o texto que Xiana Arias escribiu para a presentación de Punk en Compostela o 14 de xaneiro de 2013. Boeno non, o que segue é unha foto dese día e despois o texto.













Presentación de Punk. Planta baixa do Rúa. Santiago de Compostela. 14 de xaneiro de 2013.

1. Nubes de Compostela:

Dixeron que non lle renovaban contrato pero que podían ofrecerlle un posto nunha empresa filial que tiñan en Le Mans. Ese día saíu do traballo cando era case noite e chovía. Con seis libros entre o brazo e o peito pretendeu, todo ao tempo, prender e fumar un cigarro, falar por teléfono, buscar as chaves do coche no bolso e abrir a porta do coche.

No coche só funcionaba á radio e en Radio Galega Música puñan Cesária Évora e malia a que aquela saudade prometía sol e outras illas e meniños sostendo peixes pola cola co sorriso máis triunfante do mundo non conseguiu non pensar en estamparse ou e en cando se estampase. Fora no segundo aniversario da morte de Amy Winehouse e ás veces un elefante dando voltas nunha moto arredor do seu cerebro dicía: Isto foi un aviso dobre, Vanessa.

O caso é que as casualidades existen e na radio inmediatamente despois soou "Rehab" de Amy Winehouse, en Radio Galega Música isto é posible, e Vanessa deu un chimpo no asento do coche e abandonou a idea de se estampar.

Chegou á casa, puxo as Supremes e volveulle aquel soño infantil de bailar coma unha negra. Vanessa cantar cantaba pero a gracia non era moita así que deulle de comer as gatas, comeu ela pan e touciño, fumou un porro e abandonouse ás seriesyonkies. Puxo un capitulo de Ela e El que se titulaba "Tout va bien":

É o sol, poderoso. Son as magdalenas e o café. E o mel e a manteiga e o pan de sementes e o tahini ou prebe de sésamo.
Eu se tivese que escoller entre voar ou ser invisíbel creo que escollería ser invisíbel, dixo ela. E el: eu para unha illa deserta levaría, non sei, libros. E unha muller. Unha muller negra. E un televisor pequeno.
E ela: creo que o vello da escaleira do lado nos espía cuns prismáticos cando fodemos no balcón.
Sabes cales son para min as mellores laranxas?, dixo el.
E dixo ela: cando estamos na mesa do almorzo parecemos personaxes de poemas de María do Cebreiro nas nosas conversas. Paréceme preocupante: antes a xente trataba de se comportar como personaxes de novelas, un tanto predicíbeis e psicoloxicamente definidos. Antes calquera na mesa do almorzo era Philip Marlowe ou o capitán Ahab ou Alexei Karamazov. Ti ás veces eras mesmo Buck o can de Jack London a correr e correr polas neves inacabábeis do Klondike. En que monstros estamos a nos converter?
El dixo que se non estaba interesada na conversa podía acender o fío musical (tiñan fío musical).
E ela: esta noite tiven vertixe, como se a cama estivese altísima no universo e a min me xirasen milleiros de galaxias arredor da cabeza.
E el: e que tal me quedaría se corto o pelo polos lados e o deixo longo polo centro?
E Frank Sinatra: New York New Yooooooo-
ooooork.

O capitulo acababa con "New York, New York" de Frank Sinatra e a Vanessa entráronlle ganas de masturbarse. Non por Frank Sinatra. Nin polos protagonistas de Ela e El que xa non a poñían tanto. Foi máis ben polo porro. E masturbouse, Vanessa, pesando naquel día de verán en que fodera con Miguel nas pozas de Loureza en Oia e correuse pero non foi xenial nin nada. Amais, onde ía Miguel, que facía ela pensando en Miguel.

Non foi xenial e sentiu esa congoxa que ás veces... Foi horrible porque o elefante decidiu subir á moto a Miley Cyrus e déronlle voltas pola cabeza as imaxes da exestrela infantil na portada daquela revista co rimmel corrido, maquillada á "moda" gagging. Logo tamén veu esa outra congoxa de que a pesar de ter 30 anos aínda se enterou aos 29 de que o clítoris se estendía para dentro e podía medir, eu que sei, 14 centímetros e 6 milimetros. Fervíalle o cuspe na boca e entón tragouno e todo volveu á normalidade dos violentos anos dez. Abriu unha lata de sardiñas para volver merendar.

Vanessa quitou a roupa mollada, puxo outra seca e foi á compra a mollarse outra vez. No supermercado tropezou cun rapaz que lle presentaran en 2006 no Planta baixa en Vigo e ao que sempre saúda coma quen ve un fantasma porque o recoñeceu nas fotos da prensa do accidente de Angrois. Vanessa, que ía comprar aceite, ovos, luras, leite e unha lata de pexegos en calda tamaño familiar, finalmente mercou sobre todo cervexa.

Chovía a rabiar. Preguntoulle á caixeira se podía deixar alí as bolsas un minuto mentres ía á panadería e díxolle que si. O caso é que non sabe se porque algúns dos códigos de barras non ían ben ou porque non gostou finalmente da súa cara cando xa tiña todo nas bolsas empezou a dicir de bastantes malos modos que entón onde as vas deixar, que mellor alí, mellor acolá, pero que case non porque ela non ía estar mirando por elas que ese non era o seu traballo, que porque non as metía nas taquillas que para iso estaban. Aínda que non era para tanto Vanessa pensou que nin mel nin dátiles nin leite, apaña moza botellas rotas e entráronlle unhas ganas tolas de coller a cervexa e estamparlla na cabeza.

Deixou as bolsas nas taquillas do supermercado e foi á panadería maldicindo a caixeira, a solidariedade da clase traballadora, o traballo, a chuvia, Galicia, o gagging, Gallardón e outras cousas que empezan por g como a gonorrea. Mercou pan, cando ía pagar non lle chegaban os cartos e pensou Vanessa nos 50 céntimos da taquilla do supermercado e maldiciu pero a panadeira dixo que daba igual, que xa llos daría outro día. Nese intre entrou unha nena rindo que dixo “quero algo con chocolate”, así en galego. E aqueles pequenos xestos foron suficientes para devolverlle algo de bondade a Vanessa que ía sorrinte cara á praza do Toural pesando en que non só hai cousas desagradables tamén hai historias bonitas cando viu como uns robustos membros das forzas de seguridade do estado de excepción do reino de España zarandeaban un vello borracho que durmía mollado contra a pedra e aí, outra vez, o elefante a acelerar coma un tolo e converter calquera cousa entrañable en entraña e...

Cargada de bolsas, mollada, rabiada, na porta da casa colleu algo de pulo: alguén pintara no muro do lado: olla as espiñas, nelas está a vinganza do peixe.

2. Punk

Pensou en facer a presentación de Punk de Samuel Solleiro cantada: intentar cadrar unha serie de frases enxeñosas sobre o libro na música de, non sei, God Save the Queen. Logo pasou unha semana mirando na rede vídeos dos Monty Python e pensou que claro podía ela ser ben enxeñosa -por que non?- e mesturar partes cantadas e frases brillantes coma preguntarlle ao editor se depositara xa un exemplar en todas as bibliotecas públicas de Galicia (aquí irían risas enlatadas).

Chegou a escribir trapalladas coma (ler/cantar ao ritmo de "Sodade" de Cesária Évora):

Samuel Solleiro
ai, Samuel Solleiro
naceu en Tui no 82,
agora non ten traballo,
estuda un máster do carallo
non recibe dereitos de autor...

ou tamén (ler/cantar ao ritmo de "Unha tarde no zoo" de Paul á sombra):

ao zoo, á tarde iremos ao zoo
para ver a vida dos animais...

Ai non, iso non o escribiu ela.

En fin. Mesmo pensou en intentar responder as cinco preguntas fundamentais -descubrirédelas na páxina 91 de Punk- ou en facer unha análise textual tipo: neste libro as palabras que máis aparecen son: pene, elefante, ela, el, corpo (de que se trata aquí se non do corpo e do que el podería).

Pero... finalmente, Xiana pensou que non era os Monty Python: es católico desde que teu pai se correu / se desperdicias semen deus enfádase moito. Tampouco era a crítica literaria Ana Salgado (isto díxoo sobre Gran Tiburón branco pero podería valer: o mellor deste libro está na súa capacidade de achegarse ao íntimo sen arredalo do público para, a falta de que dea cunha maneira mellor de dicilo, escribir despois do moralismo).

Así que que ía dicir aquí Xiana que, xa non que fose pero que polo menos parecese, importante e pensou que nada e entón fixo un relato mesturando frases e personaxes roubadas de Punk, movidas do día a día que lle pasaron a ela e outras creadas para a ocasión (non creas todo o que escribe o poeta, isto é literatura). Intentou, así, meter aí os que pensaba Xiana que eran, xunto co paso do tempo, os grandes temas deste feixe de textos de Samuel Solleiro: algo de violencia, algo de ir traballar (lonxe), a intención de suicidio, os accidentes, a policía, os animais (Punk é un zoolóxico), o tamaño dos xenitais, o sexo, o alcol, as drogas, o patriarcado, Chernobyl.

Ai, Chernobyl non o meteu.

Ao final todo o que escribiu Xiana pode resumirse nun anaco dun poema de Punk titulado "My Heart Belongs to Only You" que di: pasar o día na praia e ver a televisión polas noites para durante cinco minutos á semana escribir calquera cousa sobre o só que estás e pensar que é unha xenialidade que vai provocar que todo o mundo sinta lástima e como que a túa soidade, a túa suposta soidade, é a deles? Non che da vergoña? Fin de la cita (con voz de Mariano Rajoy).

Outra cita: Fomos os rapaces encantadores, extremadamente sensíbeis e feministas convencidos, pero na fin da festa ninguén se decatou que os rapaces encantadores, extremedamente sensíbeis e feministas convencidos tamén adoran foder e correrse nas tetas e na cara.

Xiana e Vanessa non cren que fosen tal.

Vanessa e Xiana decidiron, iso si, incluír un verso de Punk nunha lista que lles fai chiste e que ata o momento tiña dúas entradas:
"Aquel verán dixeche que m(e)amabas" de M.F., e
"Non creo non peros pero si nas peras" de C.R.F.
O verso novo da colección é: "O meu diminuto pene é un antropólogo" de S.S.

3. Epílogo

Tamén fixeron Vanessa e Xiana unha colaxe. Pola súa banda nada máis, dicir que leades este libro que son unhas risas que van do entrañable á entraña como Miley Cyrus e que o Samuel Solleiro escribe moi ben aínda que vaia por aí de punkarra, dicindo que é un poeta de merda.

6 de fev de 2014

Post nº 77. Onde se conta unha anécdota un pouco penosa e se anuncia a presentación de Punk en Vigo

A última vez que tratei de presentar un libro en Vigo (dz ou o libro do esperma) tiña tamén a Roi Vidal de acompañante e non veu ninguén, fóra da súa compañeira da altura e duns poucos familiares meus que chegaron tres cuartos de hora tarde. A presentación, obviamente, suspendeuse e foi substituída por unha estraña tertulia na mesa dunha cafetaría na que coincidiron persoas que eu sempre asignara a planos tan diferentes da miña vida como podían ser o editor Manuel Bragado e a miña avoa.

Foi un pouco penoso.

Agora (o sábado 8 de febreiro) presento Punk, tamén con Roi Vidal. O lugar é outro (o Bou Eva, r / Terzo de Fóra, 11), o editor é outro (Pepe Árias), a miña avoa xa non está e eu tamén son un pouco outro, en certo modo. Pero non deixa de cruzarme un calafrío de abaixo arriba da médula que uf.

Non me deixedes só.


5 de fev de 2014

Punk. Live in Compostela (III)

Aínda que xa choveu, e moitos litros de nuestro señor, sigo coa presentación de Punk en Compostela do pasado 14 de xaneiro. Hoxe, un vídeo do recital: pseudo-free jazz e o texto "Militares franceses na praia". Fixo de cámara María Esteirán, a iluminación foi responsabilidade dun servidor. E este sábado 8 de febreiro, en Vigo (detalles en nada).



.