27 de jun de 2012

O cheiro do suor

No número de xuño do Novas da Galiza publico un artigo sobre a propiedade intelectual, "Música e suor para a comunidade" (o título é do xornal) que se pode ler aquí. Pertence á sección "Palestra", na que se colocan á par dous artigos con opinións contrapostas sobre un tema. Pensando aproximadamente o contrario ca min escribe Nani García. Para ler o debate completo pódense facer dúas cousas: comprar o Novas da Galiza ou esperar que publiquen o número de xullo e poñan no web o pdf de xuño. Esta última é a opción dos covardes.

24 de jun de 2012

Gran tiburón branco: tráiler




O tráiler de Gran tiburón branco, con anacos de vídeo gravados en: Cabo de Gata, Varsovia, Bilbao, Tui, Quimper, Valença do Minho, Compostela, Le Mans, Mos e Granada.

22 de jun de 2012

Eu era un ollomol que se extraviaba





























Gran tiburón branco está nestes días na imprenta. Esta é a capa.

A foto sacouna Alba Viñas en Chaián (Trazo) en decembro (si, DECEMBRO) de 2011. O corpo que ven é, caso de alguén non coñecer esas nádegas, o de Roi Vidal, un dos cen anfibios máis ameazados do planeta.

21 de jun de 2012

Inauguración

É raro. Canto máis vello vou máis desconfío da tecnoloxía, e canto máis desconfío da tecnoloxía máis dependencia teño dela. En 2012 e aos meus anos, que desde hai uns días son 30, montar un blogue é iso, raro. Xa non se montan blogues, supoño. É, non sei, como candoroso, non? Como extremadamente riquiño aparecer agora con isto. Non?

A razón para facelo é que vén de camiño un libro e quero ter as cousas ordenadas cando chegue. Así de simple. Que se a alguén se lle cruza pola cabeza mirar en internet a ver quen son eu non atope antes de nada unha entrevista en castelán e unha foto coa luz de cara. Este blogue é un pouco o cuarto do bebé. E por iso non vai ser exactamente un blogue. Miren, non teño paciencia para estas cousas, entrarei aquí de cando en vez e en principio só para venderme a min mesmo; nin sequera dos proxectos nos que participo (Estaleiro Editora e Ataque Escampe) vou dar moita conta, xa que ambos teñen sitios web específicos aquí e aquí. Moi de cando en cando pode que escriba algo que non saiba onde colocar, pero vaia, quero dicir que se lles caio eu mal ou algo, talvez non sexa exactamente este o web que quererán que se abra cando inicien sesión no seu explorador.

De todas formas, de pasar iso (caerlles mal eu) creo que o máis práctico vai ser que cospan ao chan cando me vexan pasar ou, se lles caio realmente mal, que me rompan as pernas. Os comentarios fican pechados desde xa precisamente porque non quero que isto sexa un blogue. E tamén porque non creo que internet sexa un espazo de discusión lexítimo (o espazo de discusión lexítimo son, como calquera sabe, os bares de 10 a 4 da mañá –despois xa nin sequera). Así que non me vaian convidar ás súas, non sei, xornadas, para falar sobre algo como “a relación entre literatura e novas tecnoloxías” porque xa a explico aquí: ningunha, que eu saiba.

Cando era pequeno publiquei un libro que se chamaba dz ou o libro do esperma. Para a capa pedinlles aos editores que procurasen a foto de dous animais copulando, e fíxenlles unha lista dos que podían ser e dos que non, ao estilo deses versículos do Levítico sobre os animais puros e os impuros. Como talvez alguén saiba, puxeron cebras. Encantáronme. Unha vez que o libro se publicou, moita xente preguntaba que era “dz” e eu non respondía para “manter o misterio” (así de pequeno era eu). Conste que era máis ou menos evidente (son as siglas da vila de Douarnenez na que remata o libro: misterio resolto), pero así e todo puiden ouvir interpretacións bastante orixinais. A máis sorprendente dixéronma varios anos despois da publicación: “dz, claro, dúas zebras”. Parecía tan doado que daba medo, e tamén unha pouca vergoña. De todos os xeitos gostei para o web: era unha xustificación do branco e negro e mesmo unha homenaxe a un dos primeiros blogues galegos que coñecín, da época na que se facían blogues galegos: Zero Vacas de Márcos Pérez. É pura casualidade, pero supoño que a combinación número + nome dun animal + un z onde non debería estar, pode parecer moita casualidade.

E até aquí. Fican convidadas a esta santa casa. Compren os meus libros, quéiranme, etc.